Punkt wyjścia jest krótki jak nota prasowa: statek handlowy, który wyruszył w rejs i zaginął, wraca do portu bez załogi. Gracz wciela się w przedstawiciela towarzystwa ubezpieczeniowego, który ma ustalić, co przydarzyło się sześćdziesięciu osobom z listy pasażerów i marynarzy. Dostaje do tego dwa narzędzia: opasły dziennik z rysunkami oraz zegarek, który pozwala zobaczyć zatrzymaną scenę z ostatniej chwili każdej z nich.
To rozwiązanie jest sednem gry i zarazem jej najciekawszym pomysłem reżyserskim. Scena zatrzymuje się w połowie ruchu, a my możemy ją obejść dookoła jak makietę w muzeum: sprawdzić, kto stoi obok, w którą stronę patrzy, co trzyma w rękach, jak jest ubrany. Zanim obraz się pojawi, słyszymy kilkanaście sekund dźwięku z tej samej chwili — rozmowy, komendy, hałas morza. Najpierw więc słuchamy słuchowiska, a potem oglądamy jego jedną, nieruchomą klatkę.
Warstwa graficzna jest równie radykalna. Cała gra została wyrenderowana w jednym bicie koloru, z ditheringiem naśladującym pierwsze komputery domowe. Brzmi jak stylizacja dla samej stylizacji, a działa dokładnie odwrotnie: brak półtonów zmusza gracza do wysiłku, żeby odczytać kształt, przez co uważne patrzenie staje się częścią mechaniki. Po godzinie oko przywyka i zaczyna widzieć w tej grafice więcej szczegółów niż w niejednym realistycznym silniku.
Struktura opowieści jest odwrócona. Śledztwo zaczyna się od końca rejsu i cofa się do jego początku, a poszczególne rozdziały łączą się ze sobą łańcuchowo: w jednej scenie widzimy osobę, którą rozpoznamy dopiero trzy rozdziały wcześniej. Dzięki temu gra bardzo długo utrzymuje napięcie bez ani jednej sceny pościgu — napięciem jest tu sama luka w wiedzy gracza.
Weryfikacja wniosków została rozwiązana elegancko i bez taryfy ulgowej. W dzienniku wpisujemy przy każdej osobie jej tożsamość oraz to, co się z nią stało; gra potwierdza wpisy dopiero wtedy, gdy trzy z nich są poprawne naraz. Nie da się więc zgadywać po kolei, a błąd nie kończy rozgrywki — po prostu zostaje w notatniku do czasu, aż znajdziemy lepszy trop. To projekt, który ufa cierpliwości gracza i nagradza ją zupełnie inaczej niż większość gier śledczych.
Dźwięk pracuje na tym samym poziomie co obraz. Każde wejście w scenę otwiera krótki motyw muzyczny, utrzymany w klimacie morskiej pieśni, po czym instrumenty milkną i zostaje sam szum. Ta konsekwencja sprawia, że powrót do dziennika działa jak cięcie montażowe — wychodzimy ze sceny w ustalonym rytmie, a nie wtedy, gdy skończy się animacja.
Zastrzeżenia. Po pierwsze, kilka tożsamości ustala się wyłącznie przez szczegół ubioru albo akcent w wypowiedzi, co przy słabszym słuchu lub bez notatek bywa frustrujące. Po drugie, gra praktycznie nie ma powtarzalności: kiedy raz poznamy rozwiązanie, drugie przejście traci swój główny motor. To cena, jaką płaci każda dobra zagadka.
Mimo to jest to jedna z najlepiej zaprojektowanych opowieści śledczych, jakie widzieliśmy — kompletna, spójna formalnie i skrojona na kilka spokojnych wieczorów z notatnikiem pod ręką. Nasza ocena: 8,8 w skali redakcji. Osobom, które dopiero zaczynają z gatunkiem, radzimy usiąść do niej bez podpowiedzi z sieci; ta gra została zaprojektowana dokładnie na taką lekturę.
Uwaga: poniżej opisujemy budowę śledztwa (spoiler)
Rozdziały dziennika odpowiadają kolejnym etapom rejsu i otwierają się dopiero wtedy, gdy odnajdziemy scenę zamykającą poprzedni. Kilka wątków rozgrywa się równolegle, a jedna z grup pasażerów zostaje wprowadzona dopiero w drugiej połowie gry, co przestawia wcześniejsze wnioski.
Nie zdradzamy tu, co było przyczyną wydarzeń na statku ani jak wygląda ostatnia scena śledztwa. To informacje, które gra dawkuje bardzo świadomie i warto dojść do nich samodzielnie.